04 Nisan 2010, Pazar
saat: 03:41
kalbini nasıl kırdım biliyo musun günje;
sanki böyle en azılı düşmanımmış da onu altetmişim sonrasında da keyfini çıkarıyomuşum gibi,,susmadım hiç..
ayrıldık..
bir saat geçti üstünden; iğrenç bi şekilde yollar kesişti (kader bian önce cilvelendireyim demişti sanırsam..) tekrar sordu bana "kararın kesin mi" -evet dedim sadece.. döndü gitti , döndüm bedenim gitti..
bir hafta geçti üstünden; konuşmak görüşmek istedi - istemesem de kabul ettim kırılmasın diye,, büyük hataydı - daha çok kırıldı..
bir hafta daha geçti (zatürreydim evde yatak döşek yatıyordum) bana portakalsuyu getirmiş - beni seviyor biliyordum - adi bi insan değildim - ama böyle olması gerekiyodu.. gitti.. 5dk gecti üstünden - geri geldi - kuru da olsa 'kendine iyi bak' çıktı agzından - bendense igrenc bi sekilde 'bu normal değil' yanıtı geldi sadece.. kendimden nefret ediyodum - ama ne yazık ki böyle olması gerekiyordu..
ve bir ay gecti üstünden - 2gün önceydi - buluşalım dedi.. bu sefer kırılacaktı - hem de öncekilerden fazla - mecburdum - istemiyordum - ama inan günje mecburdum..
çok kırdım kalbini çok yüklendim - gereğinden fazla laf söyledim - beni unutmasını istiyordum - ve onun düşünceleriyle bu mümkün değildi - mecburdum - çok kırdım kalbini - nefretle kalktım masadan - çok kırıldı bana - ve başarmıştım artık - benden en az 2kişi nefret ediyordu artık - yalnız değildim - ama bu kadarı yetmezdi - tamamiyle nefret etmeliydi benden - unutmalıydı - daha cok kırılmaması için msn'den face'den rehberimden hayatımdan sildim O'nu.. aklımdan henüz değil ama hayatımdan sildim en azından..
çok kırdım onu ama mecburdum günjem..
bunu ben istemedim.. onu düşünmek , ağlarken hayal etmek, üzüldüğünü bilmek ağır geliyordu.. ben de "azılı düşmanımı" yenmiş edasıyla takıldım.. sırf az üzülsün diye.. nefretle kalktı masadan.. bir tek şey söylebildim en son, keşke tutabilseydim kendimi:
"inşallah bigün birbirimizi anlayabiliriz" dedim sadece.. ben seni anlayamadım küçük kız - sense beni fazla büyüttün gözünde..
şimdilik sadece söyleyemedigim son sözler var aklımda:
-- günaydın meleğim, bu rüya bize ağır geldi --
