04 Nisan 2010, Pazar
saat: 22:52
Mezunlar kahvaltısı
Tanımadığım ve mezun olmadığım bir üniversitenin ev arkadaşım E.sayesinde mezunlar kahvaltısına katıldım.Güzel bir gün geçirdim.Fakat masanın diğer ucundaki bir konuşmaya kulak misafiri oldum.Daha eski bir mezun yeni mezunlara hayat dersi veriyor.Eski mezun evli ve çocuklu bir bayan, yeni mezunlardan da evlenmeyi bekleyen bir çift ver ve hayat dersi özellikle bu çifte:)
Tabi ben bütün dersi anlatmıcam ama ilgimi çeken bölümü aktarıyorum:'Uzatmayın arkadaşlar bir an önce evlenin.Hayatınız düzene girer.Bak ben uzattım bekledim şimdi arkadaşlarımın 6 yaşında çocukları var benim 4 yaşında...'
Ah ne büyük kayıp oğlu arkadaşlarınkinden 2 yaş küçük.Kadının derdi bu.Benim arkadaşlarımın 9 yaşında çocukları var ben daha evlenip çocuk yapmadım hatta sevgilim bile yok.
Bu durum benim için kayıp mı? Bak bunun cevabını veremiyorum işte! Bazen çok avantajları da oluyor doğrusu.Bir kere çocuğum beni evde beklediği için koşa koşa eve gitmek zorunda değilim.İşten eve gelip yemek yapmak, çamaşır yıkamak, evi temizlemek gibi zorunlu görevlerim de yok.Ben istersem yapıyorum.Evde ilgi bekleyen bir kocam yok.İstediğim kişilerle kadın erkek farketmeden istediğim saatlerde ve istediğim yerlerde görüşebiliyorum.Güzel bir kadın olduğum için bir çok erkekten güzel iltifatlar duyup bir çok ilk buluşmaları yaşayabiliyorum.İstediğim gibi giyinebiliyor, kimsenin kıskançlığıyla uğraşmıyorum ve kimseyle kavga etmiyorum.Ve beklentiler içine girip te hayal kırıklığına uğratan, kalbimi kıran, sürekli ilgi beklediğim ama hiç bir zaman yeterli düzeyde ilgi göremediğimi şikayet ettiğim kocamın olmayışı aslında beni çok da huzurlu ve mutlu kılıyor.
O zaman niye bu tip muhabbetlere hemen kulak misafiri olup, üzerime bişeyler alınıp da içim acıyor?
