07 Nisan 2010, Çarşamba
saat: 03:05
sözcükler ağzıma geliyor durmadan, kusamıyorum.
bu bulantı haliyle kusmamam gerek lakin sıkıntıların bedenime attığı düğümler yetmezmiş gibi, yoluma her çıkan da bir ilmek boynuma geçiriyor varoluşum bir hata, nefesim de onlara bir cezaymıs gibi. yorgunlugum acıdan kasılırken, ruhum ne yapacağını bilemediğinden ağlıyor.
yıldızları gökyüzünden koparıp ayna diye dağıtasım var birilerine..de onca emeğe değer mi?
bu kırgınlık biter mi?
bilmiyorum.
bildiğim bir tek şey var, o şey de içimden başka yerde değer taşıyamıyor. yüklenemiyorlar..
"...sensiz de seni sevebiliyorum.
...
Sen, sevgiden şımaran çocuk,
Ben şaşıran budala."
uyuyayım artık, evet.
uyuyayım, çünkü bu bataklık içinde masumiyetimi görebilen tek şey uyku.
uykum, tek kurtarıcım.
hüznümün şövalyesi.
