07 Nisan 2010, Çarşamba
saat: 14:31
Yürümek.Karanlıgın sonu aydınlık derler ya pekte öyle değil.sadece alışıyorsunuz.Sadece alışmaklada kalmıyor boş dediğiniz önemsenediğiniz her şey karşınaza dikiliyor ve gerçekleri hep gizlediği yerde bırakıyor.
Döndüm.Bir vakitler dogrularıma karşı çıkanlarla bile çarpıştığım yere.
Her şey aynıydı tek fark ben sadece kendimden ödün vermiş ve kendilerince haklılıklarına boyun eğmiştim.
Bana kalan sadece içimdeki depremlerdi ve hala süren küskünlükler.
Tuhaf,onlara hak versende artık onlar yokmuş ğibi davranıyorum.
Oysa boşluklarının beni bitirmesi gerekti.
Anka kuşu misaliyim yani.
