08 Nisan 2010, Perşembe
saat: 18:43
ŞATHİYE
ey çocukluğumda dizlerimin yarasını iyileştiren tanrım.
top oynamadan dönerken ayakkabı bağımı bağlamaya eğildiğimde bulduğum kalem her şeyi değiştirdi.
oysa ben yorgundum ve dizlerim kanıyordu.
ağzımı dayayıp suyundan içeceğim bir çeşme ve yaramın kanamasını durduracak bir avuç toprak yeterdi.
sen kalem yolladın.
oysa ben daha çocuktum, oysa ben mahallemize yeni taşınmış öğretmenime aşıktım. oysa dizlerim her kabuk bağladığında onu görüyordum. düşüyordum tanrım. dizlerim bilsen nasıl kanıyordu. annem ;-yine mi top oynadın?- diye beni dövüyordu. ben susuyordum. Kalbim küt küt atıyordu. Korkmuyordum oysa annemden öyleyse niye kalbim tanırım. nasıl denirdi öğretmenimi gördüğümde tökezleyip düşüyorum, diye?
Tanrım! yukarı mahallede bir sürü sahipsiz ev vardı. neden bizim evin karşısına taşındı öğretmenim. Neden aynı gün top oynarken ahmet bana çelme taktı. Üstelik ceza alanı içindeydi ve penaltıydı. dizlerim kanıyordu. Ağlamıyordum. oynamıyordum. oyun bozandım. Kızgındım. eve dönüyordum. dizlerim kanıyordu. ayakkabı bağım çözülmüştü. sen bana kalem yolluyordun. akşam oluyordu. eve geldiğimde evimizin karşısında bir kamyon vardı. İçi bir sürü eşya doluydu. Biri taşınıyordu. saçları sarıydı. çok güzel gülüyordu. annem beni çağırıyordu. dizlerim kanıyordu. öğretmenim oluyordu. üstelik çok güzel bana gülüyordu.ben hep bana gülsün istiyordum sen bana kalem yollamıştın tanırım. içimde öğretmenim büyüyordu. Ben ilk kez ve durmadan şiirler yazıyordum. Adını kibrit çöpüyle koluma kazıyordum. .
yazmasam dizlerimin kanı hiç durmayacak gibi geliyordu.
tanrım elimi her kaleme götürdüğümde dizlerim kanıyor. içimde bir çocuk top oynamadan dönüyor.bir çift göz bana gülüyor.
hiç kimse bana onun kadar güzel gülmedi...
ey çocukluğumda dizlerimin yarasını iyileştiren tanrım!
oysa ağzımı dayayıp kana kana suyundan içeceğim bir çeşme ve yarama bastıracağım bir avuç toprak yeterdi.
Sen kalem yolladın. Sonra onu.
tanrım! yazdığım hiç bir şiir bir çift göz etmiyor...
