10 Nisan 2010, Cumartesi
saat: 17:24
elden ayaktan düşmüş ihtiyarlar gibiyi.. biyerlerde beni sevenler var biliyorum ama işte.. şu an herkese sataşasım var.. küfür gibi algılıyorum bana söylenen iltifatları.. insanların bensiz hayatlarına devam edebilmesi değil de benim hayattan bu kadar uzak kalmam koyuyor belkide bilemiyorum.. şimdi yeni bir hayatın tohumlarını atıyoruz birlikte.. henüz başlamadık ama planlar ve programlar sugötürmez netlikte.. o gün gelene kadr hep gergin olucam sanırım.. hayatımın ne büyük başarısını haneme yazmak üzereyim.. onun gerginliği var belkide.. bozulacak korkusu.. bilemiyorum.. ama bu günlerde burda yalnız kalmak daha da fena yapıyor adamı.. üztelik senin yalnız olmayacağını bilerek.. başka bir konu bu.. eski sıkıntılardan kalma.. sessiz kalmam en iyisi.. neysem.. çok fazla can sıkmak niyetinde değilim.. suskun kalmak daha iyi.. bir tarafın sessiz olması diğer taraflardan bakıldığında sadece sessiz oalrak algılanmakta nede olsa.. herşey üstüme geliyor.. yada en basit şeylerden sorunlar yaratıyorum kendime.. ama anlatabileceğim bir şey değil bu.. çok dar şu an içinde hapsolduğum oda.. nefesim kesiliyor.. sana konuşamıyorum.. kaç aydır ellerim bir başına soğuk çatlak ve asabi.. ellerimin siniri üzerinde.. bir kaza çıkmasın aman.. tutuyorum kendimi.. çocuk gibi ruh halim.. ergen siniri belkide.. neyse.. dediğim gibi sessiz kalmak en iyisi.. gerginim işte.. aceleciyim.. sabır diye bişeyden sözetmek zaten şuan anlamsız.. gel desem gelemzsin.. ama yinede gelsen ya.. ihtiyacım var sana..
