10 Nisan 2010, Cumartesi
saat: 23:07
Elleri çatlamış soğuktan kıpkırmızı fotoğraf çekerken farkettim ellerini.
Bir erkek ancak ilgimi çekerse bakarım ellerine yoksa dikkat etmem.
krem var çantamda vereyimmi dedim hayır, kullanmıyorum dedi. Neden kullanmıyorsun diye soruncada böyle şeyleri konuşmayı sevmiyorum dedi. Soru işaretiyle bakınca, çimlerin üzerinden kalkıp yanıma geldi.
Açıkçası şöyle bir cevap bekliyordum; yapış yapış oluyor ellerim sevmiyorum. çoğu erkek böyle cevaplar. ikinci de şöyle bir cevap geldi aklıma böyle şeyleri konuşmayı sevmiyorum deyince inançlarıyla alakası olduğunu düşündüm. çünkü değişik bir hikayesi var. liseye başlamayıp kuran kursuna yazılıyor sonra ne oluyor bilimiyorum yarıda mı bırakıyor kursu neyse artık liseye başlıyor yaşıtlarından 2 sene geç.
haliyle daha olgun yaşadığı hayatın bilincinde.
ve farkındalıklar yaşatmanın peşinde beyni de bu anlamda zehir gibi işliyor. hayata biraz geç kaldığını düşündüğündemi bilmem
kendini müthiş geliştiriyor; hoşuma gidiyor onla sohbet etmek.
neyse kreme geri dönersem çabuk çabuk derdini anlattı,hızlı hızlı. afrikalı insanların ellerinin çatladığını ve onlardan bir farkı olmadığını böyle yaşayabilceğini, düzenin yarattığı el kremlerinin yaralarını iyileştimesini istemediğini söyledi.
anladım onu; çünkü bende blood diamond filmini izledikten sonra "tek taş" yüzüğün asla ve asla benim parmağıma giremeyeceğine karar vermiştim.
çok şey konuştuk aslında ama ben bu kısmı tırnak içinde anlatmak istedim sadece.
çünkü idealleri olan bir genci tanımaya başladım; hemde kendi geleceğine dair değil sadece dünyaya dair.
yarın sınava götüreceğim yeğenim geldi aklıma. telde konuştuk az önce ve sesi titriyordu. ki şimdi birde çevresindekilere kendinin hasta olduğu konusunda ikna etme çabası içinde. sınavı kötü geçerse bahanesi bu olacak. yani psikolojik. onun bu ruh halini görünce yazmak istedim bu genç adamı.
şimdi başım epey ağrımakla beraber yorgunum ve ateşim çıkıyor yine. allahım hayır hasta olmamalıyım. sabah da erken kalkacağım. ve yarın hava süper olacak gene. ve ben yine eve girmek istemeyceğim..
