15 Nisan 2010, Perşembe
saat: 22:57
nefes alabilmek için debelendiğimiz her gün bir öncekine göre giderek ağırlaşırken, zaman daha da hızlı akmaya yelteniyor ve başarıyor da. yaşam adı verilen tüm bu saçmalık devam ederken, bedenlerin kollarından teker teker düşüyor ruhlar. manasız yorgunluktan taşınamayarak artık..
"...
i'm searching for something which can't be found
but i'm hoping
...
still looking for someone who was around
barely coping
now i hate myself
wish i'd die
everything dies!
EVERYTHING DIES..."
rahat uyu peter..
özlemek kamburum olmuş, gücüme gidiyor çok.
özlediğim?
olamadı hiç.
ben var sanmıştım, yokmuş meğer..
bir olamayanı özlemek nasılmış, diyorum böyleymiş.
keşke'ler geliyor ardından.
sevimsiz gündüzlere kaçmaya başladım yokluğundan. istemiyorum, canım yanıyor. gündüzlerde geçen her dakikanın kavurucu ateşi, gecenin acısıyla biraz daha eritiyor aklımı ve yüreğimi.
insanlar, sadece konuşurlar..
anlamazlar hiç..insanlar.
anlaşılamazlar..sadece yorar,
sadece kırarlar konuşmaktan
arta kalanda insanlar
uzak dursunlar..
yaralarım var kanatmasınlar...
"seni görebilmek için
o geriye döndüğüm zamanlar,
ikimiz de ölüyoruz,
yaşarken."
...
