16 Nisan 2010, Cuma
saat: 13:56
Güneşin parlak kirli kollarından yakalanıp minik pencereli bir odaya kilitlenmesini istiyorum, o minik pencereden de uzatabilir nasıl olsa kollarını, yetinsinler o kadarıyla diğerleri.
enerjimi çaldı yine, aklım başımda değil.
işlerim olmasına rağmen motive olamıyor, geçici de olsa ayılamıyorum yorgunluğumdan.
kanayan sancılarım bedenimi parçalıyor, ruhumu yedikleri yetmedi.
çantamı alıp basıp gitmek istiyorum nicedir. kaçıp uzaklaşmam gerek bir iki günlüğüne.
bir haftasonu kaçamağı yapıp, kendimi dinlemem gerek..susmak belki.
en güzel(!) düşlerinde bile ayaklarının altında özenle sivriltilmiş taşlar, ayna kırıkları olur mu bir insanın diye sorsam, cevabı acımdan bellidir.
ruhunun zindanlarında barındırdığı her şeye ters düşebiliyor insan denilen..artık ifade edilemeyen.
düşüyoruz.. mütemadiyen.
uyku yanımda şimdi. diyorum;
okşama yanaklarımı artık, kör oldum.
