17 Nisan 2010, Cumartesi
saat: 00:05
çıktım yola yürüyorum. arkamı bakıyor muyum? evet bazen. ama hep ilerliyorum. bazen tökezliyorum,düşer gibi oluyorum ama beni koruyorsun biliyorum,sen hep benim yanımda olmuşsundur.
Bir derviş gibi yürüyorum. Yollardı ustam. Her engebede birşeyler öğrendim. Yazılı değildi taşlarda ellerim kesilerek,dizlerim sıyrılarak öğrendim. Boğulmayı da bildim,soğuktan donmayı da. Belki bunlar beni olgunlaştırdı bilinmez...
Hedef bir yere varmak mı yoksa yolda öğreneceklerin mi bu önemli bir soru.
Vardığın yer seni ne kadar tatmin eder bu da muamma. Ama tek bir gerçek herkesin yolda olduğu. Gözümüzde öyle bir zar var ki yolda tek başına yürüdüğünü sanmanı sağlıyor. Elini sallasan insana çarpacak olsa da sanki ipek yolunda ilerliyor gibi yürüyoruz.
Hayat bir fps oyunudur. Tek sorun save game özelliğinin olmaması. ayrıca sadece tek kurşun veriyor.
Geriye bir tek soru kalıyor; bu kurşunu boşa mı kullanacaksın doluya mı?
Yaşarken bazen kendimizi öyle kaptırıyoruz ki gerçeklerin farkına varmıyoruz.
Ne için çalışıyorum?
Hayat gayem ne?
Beni ne mutlu eder?
ve en önemlisi Niye?
...
