20 Nisan 2010, Salı
saat: 01:51
eski koltuklarda yaşıyorum. sigara dumanı sinmiş kahveregi perdelerime. kafesimde niye eşyalar var? bilemiyorum. bilmek istediğimi de bilmiyorum. yorgunum. kırgınım. dünyaya geldikten sonra saran kalıplara uymadığı için bana bahşedilmeyenlere üzgünüm. yırtınamıyorum bile. çoğu zaman battaniyeye bile sarılacak taakatim yok. okuduklarımdan sıkılıyorum, gördüklerim kaygılarımı arttırıyor. şimdiyle ilgili cevaplayamadıklarım var. anestezi karıncalanması ağlayan bir kadına dönüşmemeliydi. yeniden dönmek, her sabah, aynı kadına, yorucu. değişemiyorum diye şikayetim yok. dönüşemiyorum diye kızıyorum. sarmal korkularım diziliyor kanımda durmadan. her nefesimde, her kokuda, her kaçışta, her yüzleşmede. bitmiyorum ama duruyorum. duruyorum ve geceleri pencereden gizlice bakıyorum; hayatlar ne kadar farklı. elde edebildiklerin sadece parayla ölçülebilen şeylerse bu işte bir tuhaflık olmalı, diyorum. biri, seni seviyorum, dediğinde bunu asla algılayamıyorum, anlamıyorum, neden? biri beni hayatından çıkardığında oysa ne çok olasılık var elimde. ne çok başarısızlık. kaybolsam akışında, kalıpsız hayallerimi arkada bırakacağımı mı biliyorum? yalnızım. izleneceğini sandığım hayatım, izlenmez. okumaya gerek yok hikayelerimi. bana bunları kimse söylemedi. ben dedim. ben oldum.
