28 Nisan 2010, Çarşamba
saat: 13:40
canım sıkkın biraz günce.. bu normal mi? kendi kendime normal olduğunu, geçeceğini söylüyorum ama.. evlilik öncesi bunalıma mı giriyorum?..
sevgilimi aradım azönce.. "sana doyamıyorum, şöyle uzunca bir yatalım, öpeyim koklayayım da doyayım" dedim.. "amaaann evlenince benden sıkılacaksın zaten" dedi.. sıkılacak mıyım gerçekten? bazen sıkılmak istiyorum.. bazen.. sıkılır mıyım acaba?
şöyle birkaç yıl sonrasını görebilsem.. herşey yolunda gidiyor mu bilebilsem..
geçecek biliyorum.. güneş bi açsın.. ışığı içimi aydınlatsın geçecek.. yaz gelsin.. moralim düzelsin..
kendime kızıyorum ben.. derdim kendimle.. doğru bir insan olamamamla derdim.. kendime yakıştıramamamla bunu..
herşey güzel olacak mı günce? mutlu olacak mıyım?
gece çok iyi uyuyamadım.. zaten karın ağrım da vardı. sabah ezanıyla uyandım.. kafamda kurdum, kurdum, kurdum.. canım sıkıldı..
herşey o kadar yolunda ki.. ya birşeyler ters giderse..
şu iç sesim bir sussa.. ama ben yaşadığım sürece susmayacak biliyorum.. acaba sakinleştirici mi kullansam? bazen çok iyiyim.. hiçbirşeyi düşünmeyip, hiçbirşeyi umursamıyorum.. ama bazen delirecek gibi oluyorum.. ve bu hep evde yalnız olduğum zamanlara denk geliyor.. ya da yalnız olduğum için oluyor bilmiyorum..
önce kendimi affetmeliyim sanırım.. ama affedemiyorum.. kendimi affettiğimde susacak iç sesim.. kendimi sevdiğimde.. kendime saygı duyduğumda..
