28 Nisan 2010, Çarşamba
saat: 21:06
şu yalnızlıktan dolayı durup durup cereni hatırlamama gıcık kapıyorum.
düzenli olarak mesela 2 ayda bir kendimi onu düşünürken buluyorum.
işin kötü tarafı insanın aklında hep iyi tarafları kalıyor kötü taraflarını düşünmüyorum-düşünmek istemiyorum-unutuyorum.
her gün karşıma çıkmasını istemiyorum artık ya.
hala benim küçük cerenim olarak görüyorum onu...
yaptığı yanlışları çocuksu şımarıklıklar olarak niteliyorum sürekli...
bugün konsere çıktılar 6 kişi diyormuş ki "beni bu kadar rezil birşeye neden çağırdınız" :D:D:D:D budur ya :D:D
yasin söyledi çok gıcık oluyorum falan dedi de :D:D:D
aaahh ah dedim yasin bilmez miyim :D
ama işte sorun şurada benim onu susturmanın yollarını bilirdim,kaldı ki onu benden başka da kimse susturamaz :)
hoopp dur dur sakin ol unut şimdi cereni,yeni bir kavgayı daha kaldırmaz bu gönül,hem kavga edince de bunaltıyor,onu lafla sözle susturamazsın. öpmen gerekir... evet bak ciddiyim bunu ne zaman denesem işe yaramıştır :)
günlük çok sıkılıyorum bu aralar. her gece aynı saatte yatıp aynı saatte kalkmaktan,okula gidip keman çalışıp aynı insanlarla aynı muhabbeti yapmaktan aynı saatte otobüse binip aynı saatte evde olmaktan, aynı saatte internet başına oturup aynı siteleri dolaşmaktan,aynı saatte keman çalışmaktan...
Bir renk istiyorum artık hayatımda. Kırmızı.
Aşık olmak istiyorum lan.
Sevmek istiyorum günlük,çok sevmek istiyorum.
Şu içime hapsettiğim sevgi ağacının meyvelerini paylaşmak istiyorum.
Çok mutlu etmek istiyorum birisini. Gözlerindeki mutluluğu görmek benim için en büyük ödül.
Ben sevgi konusunda çok öyle karşıdan bekleyen biri değilim. Önemli olan bana değer verdiğini göreyim.
neyse keman çalışmalı...
