29 Nisan 2010, Perşembe
saat: 10:12
bu sabah gördüm.
çok tatlı gerçekten. neden gidip konuşamıyorum ki.
hiç çekinmem halbuki ama neden şimdi yapamıyorum?
mavi ekrana düşen bilgisayar gibi oluyorum. belki çok uyuz, belki çok sessiz. hiç fikrim yok.
"günaydın" bile diyemiyorum.
acayip bir heycan kaplıyor içimi.
noluyor lan?
hiçte huyum değildir. çekinmem çat diye kaynaşırım insanlarla hemencik. böyle mal moda geçip susmak. zamanı boşa akıtmak. neden böyle oluyor ki şimdi?
bu sabahta tamda evden çıkarken bizim kapının önünden geçiodu. şaştım kaldım.
hiç tanımadığın bir insanı sevebilir mi insan?
