30 Nisan 2010, Cuma
saat: 02:01
altıncı gün.
gözümü açıyorum ofisteyim, kapıyorum evdeyim, tekrar açıyorum ofiste ve yine tekrar evde.
inanılmaz derecede yemek yiyorum. iki olan öğünlerim dört, beş olarak artış göstermekte.arada atıştırmaları saymıyorum.Sigara ve çayda azalma var. Çay ve sigara içmeyide unutmaya başladım.
Dünki rakıya hayır dememden sonra akşamki harika dolunay manzarası bile yüzümü güldürmedi.
Hiç bir şey vazgeçilmez değil mi ne?
içimde şiddet birikiyor.Umarım insanlar üzerinde bi patlama olmaz.
artık görmeyen gözlerimi kapatma zamanı.
