01 Mayıs 2010, Cumartesi
saat: 05:26
Sahi ya...
Neydi adı?
Yok, yok...
Neydi adları?
Geçtiler, gittiler.
Kazıdılar isimlerini,
Oydular kalbimi,
Oysa sevmeden, sevilmek...
Ben... Neyse... Bir şey demiyorum....
Her yanım yara bere içinde,
Her yaranın apayrı bir anlamı var,
Yaralarımla ben olmuşum ben,
Sevmelerimle kendimi bulmuşum,
Sevişerek veya sevişemeyerek adam olmuşum,
"Sev" köklü hiç bir fiile haksızlık etmeden.
Kalbim ne güzel.
Kalbim bir oda bir salon,
Kalbim senle yaşamaya pek uygun.
En çok yakındığım kelime ise işte,
Sensizlik,
Sen kimsin onu bile bilmeden.
Ayıp o zaman.
Çok büyük haksızlık.
Seni tanımadan,
Seni özlemini çekmek.
Seni tanımadan,
Sana susamak,
Tüm bedenlerden kaçıp kollarına sığınmayı istemek,
Pardon ama,
Bana, bizzat kendime haksızlık.
Çık ortaya.
Çamlak, çömlek patladı.
