01 Mayıs 2010, Cumartesi
saat: 21:49
Ben bu hayatı çözemedim bir türlü be günce! Bir hedef koyup peşinden gitmeye çalışıyorum, uğraşıyorum, sınırları zorluyorum ve yılmıyorum hedefime takılı kalıyorum.Buraya kadar iyi hoş da hedeflere takılı kalırken hayatın diğer yanlarını kaçırıyorum.Her şeyini oluruna bıraksam bu sefer de herşey anlamsız ve amaçsız geliyor.Denge yok galiba bende...
Dün akşam canım çok sıkkın diye sevgilim 1,5 saat araba kullanıp gece tam söylediği gibi 1'de yanıma geldi.Güzeldi.mutlu etmeye çalıştı beni. Bunu yapmasını beklemiyordum.Ama uzun sürmeyeceği baştan belli bir ilişki bizimki.Gelecekle ilgili beklentilerimiz farklı.Birbirimizden hiç bir şey beklemiyoruz sadece anları yaşıyoruz.Böyle olmasa zaten onunla beraber olamam.Hedeflerimden yıllarca uğraştığım hedeflerimden vazgeçmem lazım.Ama burda bir eksiklik oluyor işte.Sadece mutlu anlar geçirmek beni mutlu etmiyor.An bittiğinde , ben yine kendimle başbaşa kaldığımda , yalnız hissediyorum.İlk defa böyle bir ilişki yaşıyorum.İlk defa birşeyler beklemiyorum ve benden beklenilmiyor.
Karmakarışığım günce.Yorgunum.10 yıldır farklı şehirlerde öğretmenlik yapmaktan, bir türlü İzmir'ime gidememekten yoruldum.İzmir'e gidebilmek için tekrar öğrenci olmakta çok yorucuymuş.Ah şu yüksek lisans ödevleri....
Çevremde çiftlerin çoğalmasından, hepsinin çoluk çocuğa karışmasına şahit olmaktan ve hep onların yakınlarında yalnız bir BEN olmaktan yoruldum.
Aile kurma, çocuk sahibi olma hayallerimden vazgeçmek çok zor geliyor.Vazgeçemediğim her geçen gün de beni yıpratıyor.
