03 Mayıs 2010, Pazartesi
saat: 14:48
dün filmdeki adamında da dediği gibi, çok büyütüyoruz günce, mutluluğu vs. çok büyütüyoruz. mesela bende büyütürdüm eskiden, fakat büyüttüğüm bahçelere asit yağdığından beri şevkim de halim de kalmadı. bence sadece bir şeyler belirleyip peşinden koşturmak en iyisi. büyük bir şeyler ama. mesela şu olucam, sonra bütün gün uzanıp kitap okuyup bira içip ölmeyi bekleyeceğim tarzı bütünlemeler yapılabilir. anlamsız çünkü. ruh ikizleri, seni anlayan birileri anlamsız. sen en çok sana değer verenleri sevmemeyi bir opsiyon olarak değerlendirebiliyorsan eğer, suç o betimlemeleri çok abartanlarda. diziydi, filmdi, romandı, müzikti. anlamsız yani...
o yüzden aslında bunca anlamsız metalardan bir kısmını ben bir kısmını sen, bir kısmını o süslüyor. ortak kümemiz ne kadar genişse sevişiyoruz filan.
bende bütün anlamsızlar içinden kendime hamağı, deniz kenarını, kitabı, birayı, bir kaç müziği seçiyorum. etrafını süslüyorum. ama başka kümelelerlen kesişmesin diye de etrafına tel örüyorum kümemin.
sıkılıyorum, anlıyor musun canım? sıkılıyorum!
tepkisiz kalmaktan, heyecansız kalmaktan, üflenmemiş bir ruh gibi savrulmaktan sıkılıyorum....
