04 Mayıs 2010, Salı
saat: 21:28
son bilmemkaç yılın en berbat gününü geçiriyorum benjamin. o kadar çok isterdim ki babamın geçen gün hediye ettiği telefondan bahsetmeyi, deyna linzi ve kate ile ettiğimiz muhabbetleri, aldığım yeni kitapları, damlanın hakkımda söylediklerini...
ama hepsinden çok daha önemli konular varmış meğer, devede kulakmış, mış mış mış...
başım, beynim zonklamaktayken en azından hayatta olduğuna şükrediyorum oğlumun. yarınki ameliyatı düşünmek dahi istemiyorum. şu an kucağımda ve o minicik patilerine dokunup hemen iyileştirivermek istiyorum. sihirli değnekler nerede hani?
yarın olmamalıydı ama yapacak birşey yok. her işimi ışık hızıyla bitirip hastaneye koşmalıyım çünkü sabahtan hastaneye yatacak ve öğleye doğru operasyon yapılacak.
dünyada iyi insanlar da varmış ve siz kedinizin hayatta olup olmadığını dahi bilmezken onu evine alan, ilgilenen, yaralarını temizleyen ve hiç vakit kaybetmeden size teslim eden hayvanseverler yaşarmış. sizi hiç tanımayan ama sizinle birlikte ağlayan insanlar yanıbaşımızdaymış, karşı dairedeymiş, yukarı sokaktaymış.
iyi ki varmış onlar...
hep var olsunlar kocaman yürekleriyle...
