07 Mayıs 2010, Cuma
saat: 11:06
Yok yahu. Şu sıralar hiçbir şey keyif vermiyor ve her şeyden rahatsızlık duyuyorum. Bu rahatsızlığımı da kimseyle paylaşmak istemiyorum. Çünkü üzerimde her şeyden memnun olmam gerektiği yönünde bir baskı var. Bu baskıyı yaratan kişi de benim. Mesela Gamze sürekli batıyor bana ve haklıyım. Ya da kötü gelen bir not son derece moralimi bozabiliyor. Sanırım telaş sardı.
Ara sıra kendimi Martın'i özlerken buluyorum. Daha doğrusu hayatımda Martin gibi biri olsaydı her şeyin ne kadar güzel olacağını düşünüyorum. İyi ki tanıştık çünkü sevme kabiliyetimin teorik olmadığını gördüm. Bir de bu tür duygularla yaşadığını anlıyor insan. Ha iyi ki memleketine gitti çünkü gitmeseydi kıvılcım alev olurdu ve hayatımın bu döneminde en az gerekli olan şeylerden biri de aşık olmak. Ama neticede duygusal ve fiziksel anlamda standartlarımı tavana çekti kendisi.
Evlerden birinde adamın biri eroin krizi geçirirmişçesine "BUGÜN BUGÜN BUGÜN BUGÜN İSTİYORUM" diyor. Ya da ben Adli Tıp derslerinin çok fazla etkisinde kalıyorum. Adam sağlam bağırıyor ama.
O evde cinayet işlenebilir yalnız, ben korkuyorum şu an.
