09 Mayıs 2010, Pazar
saat: 12:10
Otobüse bindim. Yolculuk başladı. Aslında bu yolculuk benim iki saat uyumamdan ibaret değil. Kurtuluşa yolculuk. Çok dramatize ettim. Biliyorum.
92 kilo olmuşum. Çok değil bir ya da iki yaz önce cips yiyen şişko bir kıza "bir insan kendine bile bile bunu yapar mı?" demiştim. Şimdi gidip dün McDonald's tan yiyen kendime ne demeliyim acaba. Çok ayıp. Çok çok ayıp kendime yaptığım. Tamam sigarayı bırakmış olmak gibi, Sakarya gibi sebeplerim var, ama bunun bahanesi mi olur yahu? Son iki haftada 3, son iki ayda 6, sonra 5 ayda 8, 1 senede 10 kilo aldım. Nasıl da istikrarlı. Şimdi ben de kendimi tanıyorsam, nasıl ki yemin edip sigarayı bıraktıysam şimdi de yemin ediyorum ki o en sevdiğim mavi şortu bu yaz bitmeden giyeceğim. Bunalıma girmeye gerek yok. Sadece azimle normale döneceğiz. "Sen böyle de iyisin, ben seni böyle de seviyorum"'lara kulak asmayacağız. Hadi eyvallah.
Finaller dolayısıyla kapalıyız. (Çok klişe oldu, idare et.)
