09 Mayıs 2010, Pazar
saat: 18:10
bir gun her seyin gerçekten bitecek oldugu gerçeğiyle yüzleşmeyi ertelemek çok boktan bir durum kabul ediyorum.
Ama keşke bu kalp sıkışması ve nefes darlığı yeniden başlamasaydı.
Hiçbir şeye şaşırmayacağımı söylediğim halde hala her defasında şaşırabiliyorum.
Sonrasında pişman olup olmama ihtimalini düşünmek istemiyorum.Ne olursa olsun demek istiyorum.
Ama yine de içimi kemiren o lanet duyguyu bastıramıyorum.Çünkü böyle durumlarda kesinlikle beynimin durduğunu düşünüyorum artık buna inanıyorum.
İnsan mutlu olması gereken bir şey yaşadığında artı bu durum hiç beklenmedik bir sürpriz şekilde gerçekleştiyse,normalde sevinilmesi gerekir ve sürekli başka şeyler düşünülerek bok edilmez?
Ama işte malesef bu kronik huzursuzluktan dunyanın diğer ucuna da gitsem kurtulamam biliyorum kendimi.
Bir kez daha aşık olursam kafama sık derken çok ciddiydim anne.
