13 Mayıs 2010, Perşembe
saat: 19:05
Yine düşürüp kırdım. kırıkların yansımasıyla kamaşan gözlerimi kapattım bir süreliğine. Kulağımda yansımadan önceki çığlıklar... bu kadar gürültücü ve parlak olabileceklerini bilebilseydim belki daha fazla özen gösterirdim tutarken avucumda. belki de gösterdim, avuçlarımdaki yorgunluk sezildi.
Silikleşmeye başlayan günün ardından fırlayıveren huzursuzluk, sıkıntılı elleriyle pandik attı yine.
"...
ışıltının yittiğini gördüm yavaştan
ve ürktüm titreyip korkak bir çocuk gibi,
uzun süre parlak bir ışığa bakan:
kör müyüm ben şimdi?"
