14 Mayıs 2010, Cuma
saat: 11:34
avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum çığlık atmak istiyorum!
bugün telefonumun serviste bulunuşunun 45.günü yani 30 iş günü doldu..yani 17:00ye ne kaldı ki..biraz önce Genpa müşteri hizmetlerini aradım.Elmas hanım (adını unutmamak için yazdım ;) 11:30 civarı aradım.. hala yedek parça beklendiğini iletti.ben de dedim ki bayana hanım hanııımmm 45 gün oldu yaanii 30 iş günüüü..hemmen bekletmeye aldı beni bekle bekle en sonunda teşekkür etti beklediğime ve cihazınızın değişimi yapılacak deyiverdi. şoktayım!..yani bu kadar kolay kabulleneceklerini düşünmemiştim.. bi ibnelik olabilir mi işin içinde he günco?eğer bu işten sorunsuz kurtulabilirsem kendime birkez daha hayran kalıcamm..üniversite okumadım ama hayatı hayatta kalmaya çalışarak öğrendim ya helal olsun bana..gurur duyulmalı benimle, annemi ve ablişlerimi arayıp kendimi pohpohlattırmalıyım hahaha ;) ben istemesem de pohpohlarlarrr çünküüüüüüü onlar beni seviyorrr
bir sonraki gidişimde yine para vericem anneme.
ben daha iyi harcamamayı biliyorum,o da daha iyi biriktirmeyi ;)) sonraaa abimin yüzüne çarpıcam alll yediğim paralar dicem..
akşam yatağıma yatmış parmaklıklar ardındaya takıldı gözüm.adı kutsiş olan kadın öldü..o esnada adı özge olan kadın ve diğerleri o kadar gerçekçiydi ki..tutamadım gözyaşlarımı başladım hüngür hüngür ağlamaya..
aslında o sadece bi bahaneydi..ağlayasım zaten varmıştı..
o sıra SAYIN abii geldi..wcye giderken dolabın ardından uzatta kafasını sırıtarak..içmiş belli.dolandı geldi diğer taraftan..sırnaştı..
git dedim..1-2-3 diye saymaya başladı şimdi güleceksin dedi, her seferinde bunu yapar beni güldürür ve biz sarılır barışırız..
ama bu defa çok kırıldım..1 senedir parasını yemem dışında bir de başına birşey gelse en son ihtiyaç duyacağı kişilerdenmişim.nasıl gitti ağrıma..benim ona herhangi bir emeğim yokmuş.ben ve kendinden başka kimseyi düşünmemek ne kadar ayrı kavramlar.hayatımda en değerli olan hele ki babamın gözlerini kapatmasından sonra daha da değerlenen annem,abim,ablalarım,yeğenlerim.. nasıl düşünebilir ki bunu herşey gözönündeyken, herkes farkındayken..gülmicem bu defa-- ev buldum dedim..hiçbişey demedi.gitti odasına.. sonra ses duydum ki ablamı aramış hemen (işi düşünce arar sadece,normalde ben arattırırım zorla) anlatıyor da anlatıyor..benim odadan çıktığımı anlayınca kapadı..sonra ben aradım ablamı..çok bozulmuş öyle dememe falan filan aynı hikayeler..
pozitifff düşünnnnnnnnnn ;)))
ommmmmmmmmmmmmmmm
herşey güzel o-la-caaaaaakkkkkkkk!!!
