15 Mayıs 2010, Cumartesi
saat: 00:56
21 mayıs 1864
"Savunmaları ile ölümsüzleştirdikleri sahillerden kaçış başladı.
Çerkesya artık yok.
Dağlardaki artıkları da askerlerimiz yakında temizleyecek ve savaş kısa zamanda sona erecek" St.PETERSBURG GAZETESİ.
Buyuk Cerkes sürgünü...
yüzlerce Çerkesin,
Kafkasyalının,
İNSANLARIN
Karadeniz sularına gömüldüğü gün.
Ben Çerkesim, ben Türküm,
ben diğerleri kadar sesim çıkmadığı için
asimile olduğu iddaa edilen bir
toplumun torunuyum.
1876'da gelmiş benim dedemin dedesi
İzmir'in Torbalı ilçesi
Arıkbaşı Köyü'ne.
Annem, babam orda doğmuş,
orda tanışmış,
orda aşık olup, orda evlenmiş.
Bense 1985 senesinde Bornova'da doğmuşum.
Aradan geçen yüzlerce yıl...
Yaklaşık 3 senedir seyahat ediyorum,
kan çekiyor,
dedim ya göçebe bir toplumun torunuyum.
Nereye gidersem gideyim;
Milano, Bruksel, Marakeş, Lisbon, Kopenhag, Berlin...
Kulağıma çalınan bir
akordiyon sesi,
mızıkanın kulağımda yankılanışı
bana kim olduğumu hatırlatıyor,
nerden geldiğimi,
beni kimin karşıladığını,
ve beni karşılayan bu topraklara duydugum sevginin sebebini.
Sen bana asimile olmuş de,
geleneklerini unutmuş de,
senin sesin daha çok çıksın ey dağlardaki
ve dağlardakilerin sesini kışkırtan
lanet olası politikalarınız.
Nasıl mutlu ve güçlü oluyorsanız öyle olun.
Günün birinde bana bir Çerkes arkadaşım
sen tanıdığım en Türk milliyetçisi Çerkessin demişti
ve günün birinde yine en sevdiğim Türk arkadaşlarımdan birisi
sen gördüğüm en Çerkes milliyetçisi
Türksün demişti.
Ne oldum ben şimdi?
ben, Benim, evrenin ufacık bir parçası,
yarın yok olup gidecek olan İnsanım.
Kavgalarınıza, savaşlarınıza, hırslarınıza,
kıskançlıklarınıza, yalanlarınıza
lanet olsun.
Ben hiçbir şey değilim,
ben Benim,
insanım,
tıpkı senin gibi.
