15 Mayıs 2010, Cumartesi
saat: 07:13
ne kadar garip zamanlar bunlar herkes kendi hayatını bu kadar ciddiye alıyorsa iş işten geçmiş demektir , bazen kendi egoistliğime akıl sır erdiremiyorum sonra bi an geliyor biri bir şey yaparken kendiyle ilgili bir şey derken siktir et ne eksiksin ne fazla diyip ne bok yiyorsam dvm ediyorum , her şey o kadar aynı ki gercekten artık kendimi kasmıyorum zorlanarak kabul edebiliceğim tek şey şu hayatta sevdiğim iki üç insanın ölümü olabilir onları da zamanı geldimi eşşekler gibi kabul ederim o kadar seviyorum ki kendimi içten içe biliyorum ölümleri bile güzel güzel kabul ederim , sabahları da kalkarım kahvaltıda zehir olmaz
iğrenc miyim hiç de değil , öyle bile hissetmiyorum , bugün bir kitap okuyordum sürekli abismo kelimesi geçiyordu , bi an gerçekten sonuna kadar iliklediğim kazağın içine giydiğim gömleği yırtıp atasım geldi , kusucak gibi oldum , ben kendimden uzaklaşamıyorum sorun bu , hiç bir uzaklık yok uzaklaşma ihtimaline gelince , cok uzak .
