18 Mayıs 2010, Salı saat: 17:11 8.. Her sabah evden çıkarken,seni son kez gördüğüm o sandalyeye oturdugun köşeye bakıyorum baba.. Yine seni orada görebilirimde,panikle ambulansa koşmak yerine,sana sarılıp öperdim yanaklarından belki diye.. Herşey seni hatırlatıyor.. İnanılır gibi değil ama herşey.. Camide uyuyan bir adam vardı cuma günü.. Seninle birlikte gittiğimiz bayram namazlarında uyuklayışın ve benim dizini dürterek uyandırmam geldi aklıma.. kaç gündür içimizde bir ukde,şampiyonluk kutlamalarını izlemeyi bile reddediyorum.. sensiz bunu görebilmenin ve kutlamanın hiç bir anlamı yokmuş çünkü.. akşam eve döndüğümde,senin koltuğunu boş görüyorum hala.. bazen annem oturuyor senin yerine.. aynı senin gibi kumanda elinde,televizyon izliyor.. yine annemin diğer koltukta,seninse kendi koltuğunda oturabilmeni umarak,olmayacağını bildiğim halde umarak hemde,kaç defa açtım kapıyı bi bilsen.. hayatımdaki o insanı görebilmeni ne çok isterdim.. beni deli gibi seven o gözlerindeki ışığı görebilmeni ne çok isterdim.. eve uğradığımızda,seninde hatrını sormasını;seninde "İYİYİM KIZIM,SEN NASILSIN EVLADIM?" diyebilmeni.. tatlı tatlı gülümsemeni.. benim mutlu oldugumu görebilmeni.. ne çok isterdim baba.. 8 koca ay geçti gidişinin üstünden.. biz hala senin gelişini bekliyoruz geriye.. rüyalarımızda görebilelim diye dua ediyoruz hala,her gece.. gül fidanı toprağını iyice kavramıştı bu arada.. açacak kırmızı güller toprağında,yaza doğru.. yakışacak sana,mecburen! giymeyi isteyip giyemediğin o kırmızı gömleğin olacak,kırmızı güllerin.. çok özledik seni.. serseri