27 Mayıs 2010, Perşembe
saat: 10:05
benim annem babam yillardir kopekler gibi calisiyor ben de basima bir sey gelirse diye yanima verdikleriyle tutup baskalarina yardim ediyorum. insan olacagim diye bile bile sikilmek buna deniyor. hele bir de cezaya inanmayisim. adami bulup dovdurmek, vudurmak mumkun. nezarethanede iki gun kalmasi mi kurtaracak beni? amina koyayim boyle isin. biraz cabaliyor olsa hepsini yutacaksin aa insanlar sadece birbirlerini kullanmak telasindalar. bu nedir ya? ben de salak olmasaydim oyle mi? oyle degil iste. ben simdi bu herifin yussuzlugunu kendime olcu olarak alirsam ve tek derdim kendimi korumak olursa insan olmamin ne anlami var. herkese asagilik boceklermis gibi bakmayi ben de biliyorum. ancak dogru degil. iyiligi kotulugu bos verelim; gercek degil ve baskalari bunun yukunu tasimamali. yani bu yuzden pisman olamiyorum. ben magdur olmasin diye biri icin fedakarlik ettim ve bunda utanilacak hicbir sey yok. ama iste ayni saflik yuzunden birinin bundan yararlanmis olmak istemesi bogazimda dugumleniyor. bir de basimi kaldirip annemlere bakmak mesele. cebinizden alip kahramanlik ediyorum, beni uzen bu saygisizligim. yoksa biliyorum soylemezsem haberiniz bile olmaz, kalkip bana hesap sormazsiniz. kaldi ki soylesem bile uzuldugumu gordugunuz gibi basinin sadakasi olsun dersiniz. ama adil degil. insanca degil. ve daha onemli tek sey yok.
