02 Haziran 2010, Çarşamba
saat: 15:09
Bir grup üst düzey israilli yetkiliyle, bir grup bürokrat arasında sıkışıp kaldığım o lanetli 1 hafta allahtan geçti. şu an durumlar çok karışık olduğundan, yazışmaların yoğunluğu sebebiyle paso mesai yapıyorum. yalnız ülkem, tarihinde hiç olmadığı kadar çok temas kurmaya çalışıyor bu küçücük ülkeyle. biz de tam bıçağın ucunda kalıyoruz.işimi seviyorum, masamda kulaklıkla tom waits dinleyebiliyor, masamın altında çaktırmadan topukluları çıkarabiliyorum. kadın erkek demeden milleti bön bön süzebiliyor, öğlen yemeğini masama getirtebiliyorum. kiramı ve faturalarımı ödeyebiliyorum en önemlisi bu. ilginç şekilde ailemden geriye kalanları hiç özlemiyorum bazen babam arıyor, saat farkı olduğundan uyku sersemi ne dediğimi hatırlamıyorum. kötü olan sesini hatırlayamamam. abimin gelmesini istiyorum, sanırım gücüne ihtiyacım var.
