05 Haziran 2010, Cumartesi
saat: 18:35
1,5 sene önce, yalnızca 1,5 sene önce tamamen farklı bir insandım. Bugün farklı bir insanım.
1,5 sene önce laf atanın ağına sçmaktan korkardım, tırsardım. Şimdi yanımda hep sustalı taşıyorum. Ennn ufak bir laf edene dayıyorum. İki kere karakolluk oldum. Umrumda değil.
Laf atan i.nelerin korkulu rüyalarıyım.
Onlara bunu yaşatınca tarifsiz bir haz duyuyorum. Adrenalin hormonuyla bütün ruhum sevişiyor. Adrenalin yerini dopamine bırakıyor. Onları o ufacık sustalıyla ezmek, bir bok çuvalına döndürmek en büyük hazzım.
Onurumu yerlebir edeni öldürebilirim. O andaki öfke nöbetiyle bunu yapabilirim. Pişman da olmam.
Bir de gerçek "hayat görüşü"nü edindim 1,5 senedir.
Kendini bahçelere abamaktan başka bir şey bilmeyen ayrık otu misali yaşamıyorum.
Bildiğimi sanmıyorum, biliyorum.
Özgüvenim tam.
Öfke nöbetlerim sayesinde artık şundan eminim.
Ben tanrıyım.
Gerisi umrumda değil.
