14 Haziran 2010, Pazartesi saat: 18:46 bir değil beş değil aklımdakiler, düşünceler, üzüntüler... dedemi kaybettik... o koca çınarı... parça parça beynim, düşünemiyorum. ne onunla ilgili bir hatıra geliyor gözümün önüne ne yüzünü hatırlayabiliyorum. sanki hiç var olmamış gibi nedense. ya da hep varmış ve hiç ölmemiş gibi emin değilim. ağlamadım hiç... uyuşuğum... cenazede yüzler gördüm, ağlıyorlardı... yaptıklarından pişman yüzler, affedilme umuduyla ağlayan gözler, maskeler... cenazede yürekler gördüm, kan ağlıyorlardı... yalnızca gözyaşlarında yüklü değildi acıları... bedenleri, kalpleri ağlıyordu son vazifenin ağırlığı altında... ve dedemi kaybettik... 87 yaşında bir tarih boylu boyunca toprağın altında... lanaya