15 Haziran 2010, Salı
saat: 02:54
şimdi şöyle bir durumdayım.7günde 1500sınawa girdiğim bir vize haftasında son gücümle temeller adlı derse çalışırken artık son çarenin kopya yazmak olduğuna karar wermiştim.çok akıllıca bir kopya çekme yöntemim de wardı.bacak bacak üstüne atıp ayakkabıma sıkıştırdığım kağıtlardn kopya çekiyordum.her neyse.hocanın inanılmaz keskin gözleri minicik kağıdı seçip beni kopyadan yakaladığında korkmuştum.ne yalan söyleyim korkmuştum.kendimi puşt kimin ipne kimin hissetmiştim.çünkü korkmamalıydım.beni kimsenin hayalarımdan yakalamasına izin weremezdim.hele bir kadından başkası hele hele okul dedikleri yerdeki herhangi biri bunu yapamamalıydı.neyse ki kolay atlatmıştım.ne olursa olsun diyordum we bunu derken içimde hiçbir şekilde bir kaygı yoktu.o zaman anlamıştım bugün tekrar anladığım şeyi.
bugüne dönersek hatta demine o hocadan aldığım derslerden birinden 57ortalamayla kaldığımı gördüm.ilk başta çok daraldım sıkıldım hocanın yanına gidip duygusal bir konuşma yapmayı bile düşündüm.hem kızgın hem de üzgündüm.saate baktığımda hala sinirliydim.we sonra araya ne girdi bilmiyorum ki anlamlı bir şey olmadığından eminim saate tekrar baktığımda öncekine göre 5dakika ilerdeydi we ben her şeyi unutmuştum.hiçbir sıkıntım kalmamıştı.bir an düşündüm we artık emindim.ben hayatta yaşlanmam.gamsız bir piçkurusuyum.olayları yeterince ciddiye alamama gibi bir sorunum war.iyi geceler.
