19 Haziran 2010, Cumartesi saat: 01:13 bu aralar çok düşünür oldum anne olsam nasıl davranırdım çocuğuma diye emsalleri gördükçe "hayır ben böyle yapmayacağım" düşüncesi çok daha yoğun geçiyor beynimden yüksek ses bende her zaman huzursuzluk yaratır bu yaşıma geldim, o ses hala azalmadı en ufak bir yanlışımda birileri ses düğmesine bastı ufak bir detayı atla, söylenen birşeyi hatırlama siren gibi bir ses karşılıyor seni çocukluk dönemimin fon müziğiydi bu yüksek perdeden ses o zamanlar sinirler daha gergin tabi ev nüfusu fazla hastalık pik yapmış belki de bu yüzden hep içimde bir acaba bişey eksik kaldı mı, bunu da yapsa mıydım kuşkusu o zamanların tedirginliği sokaktan gelen seslere bile "gene noldu" tepkisiyle yerimden fırlamalarım zaman ilerledi ama alışkanlıklar değişmedi unutkansınızdır, kafanız yoğundur, o gün sersemlemişsinizdir söylenenleri harfiyen hatırlayıp yerine getirmemek için bunlar bahane değil dimi ben etten kemikten değilim zira ben evin canavar düdüğü olmayacağım benim çocuğum tedirgin büyümeyecek bitti sanırım.. wanda