19 Haziran 2010, Cumartesi
saat: 01:13
cok garip bır gundu.yorgunum.duygusalım,salakım,dengesızım,ama ınan hep ıyı bır ınsan olmak ıcın dua ettım ben hep.aynaya baktıgımda bıle güzel olıyım demedım allahım ıyılıkle doldur kalbımı dedım.bılıyorum haksızlık ettıgımda uzuldugumu...şimdi aynada yorgun yüzümü görüyorum.yaşlanıyorum.çocugum olsun ıstıyorum.
babam hasta onun o yıkılmaz hallerıne alısıgımya bır garip gelıyor.sosyal demokratım,idalistim,çalışkanım,sevgi dolu babam.
onlara bazı sevınclerı yasatamadım burnumun dıkıne yurudum gıttım gidiyorumda.hep hayalım kocaman bir aile olmak.ben ataerkıl bır aılede buydum cocuklarımda oyle büyüsün.babam yıne yanıbasımsa olsun hep oldugu gibi.ona tutunmuyo numarası yapıyomusum bu aksam anladım.o benım kıymetlım.o benım yol arkadaşım.o benım.aynı oyum.
"biz seninle ateş topu oluyoruz yanyana gelınce" demişti bir akşam rakısını yudumlarken."aynı ofke aynı hırs aynı duygusallık bız en cok bırbırımızı anlar bırbımızı kırarız demişti..." şimdi benim ateş topum , örneğim, kendime kızdıgımda kızdıgım adam, canım,ciğerim tutun hayata olurmu? cunku sen ne ıhtılaller gordun,ne savaşlardan geçtin,senkı hayata ragmen yılmadın hiç... seni çok seviyorum bizi bırakma sakın olurmu?
