19 Haziran 2010, Cumartesi
saat: 18:46
yeni geldim eve, üzerimde ise bütün gün çalışmış olmanın huzuru var :) hep diyorum benim ruhum ırgat diye, yani oto tamircisi filan olsam eve çok mutlu dönerdim gibi geliyor, tabi hayat kavgasını saymazsak.
demin televizyonda gördüğüm üzere müthiş konserler var. 3 tanesine bayıldım özellik, yunan herif, mfö, bülent ortaçgil. bülent ortaçgile bayılmasam da onun modundayım bu aralar. böyle egeli gibiyim.
konserlere tek gitmek istemiyorum, gidicek kimsemde yok, sevgilim ya da sevdiğim bir arkadaşımla gitmek isterdim. Özle ile gitmek isterdim mesela, ama o da bana doğum günü olayından fena kızgın. ama çok uzatıyor. yani elli bin defa aradım, msj attım, nuh diyor peygamber demiyor. haksız olmama rağmen bu süreç içinde aşırı sinirleniyorum. yani bayılıyor böyle uzun uzun triplere. tam bir uyuz paris li gibi davranıyor (o da ne demekse). sanırım gitmeyeceğim bende konserlere. bekleyeceğim, kafamdaki herşeyin en iyi hali için bekleyeceğim.
haa, bu arada aklıma dün geldi, bugün yazayım. bazen o kadar arafta kalıyorum ki, ne eskisi gibi (wanda filan gibi) iyi kalpli temiz, empati kurup yapıcı biriyim artık ne de denediğim gibi (superisi ve Balık falan gibi) tamamen materyalist, duygularını kendine bile belli etmeyen bir orospu çocuğu olamıyorum.
burda ki orospu çocuğu sıfatı tamamen kendim için bir önerim olup çok sevgili wanda'yı, Balık'ı ve superisi'ni bu kelime için ve !falan gibi' ifadelerinden tenzih ederim. evet en çok üçünüzü okumayı seviyorum ama çok da kıl olmaktayım size :)
