20 Haziran 2010, Pazar
saat: 03:30
Kelimelerin bittiği yerdeyim.. İnsan verdiği bir sözü nasıl tutar delice tutmamayı isterken? Mecburiyet.. gücüm yok.. Karşı duramıyorum. Çünkü yalnızım. Sadece ben sahip çıkıyorum arkamda değilsin, benimle birlikte bu sevginin yanında değilsin. Sırf bu yüzden bile olsa söküp atmalıyım seni. Sırf bu yüzden hak etmiyorsun ne sevgimi, ne beni ne de tek bir damla gözyaşımı..
Böyle diyorum da çok kolay olmayacak seni bir tarafa atmak, bertaraf etmek. Gerekirse parçalayacağım, çok acıyacak, bak! başladı bile sızıntılar! dağılacağım, toplanamayacağım çünkü takat yok. Yorgunum.
Soruyorlar 'bir sorun yok değil mi artık? konu kapandı'
derin bir sessizlik ve usul bir iç çekiş oluyor önce, sonra seçebildiğim en masumane kelimeleri seçip sıkıca bağlıyorum biribirine bir açık vermesinler tek nefeste bitsin bu iş diye!
'yoo. diyorum herşey yolunda iyiyim artık merak etmeyin.' Duymak istedikleri bu. Aksini söylesem elime birşey geçmeyecek.
'ölüyorum yardım edin! Daha fazla kalamayacağım bu yükün altında birşeyler yapın yok edin bu acıyı' diyecek oluyorum dudklarım aralanmıyor, nefes alamıyorum. Susuyorum öylece..
Sonra,başımı uzaklara çeviriyorum.
Kmse olmadan, kimse karışmadan bir tek orda konuşabiliyorum seninle, birtek orda soruyorum sorularımı, birtek orada sadece susuyoruz kimse olmadan. Ve belki de senden nefret ettiğim halde bir tek orada sarılabiliyorum sana kimse görmeden, karışmadan.
Sonra, uzaklardan bir ses uzaklaştırıyor beni senden ışık hızıyla, 'heyy noluyoruz neden daldın? ne düşünüyorsun?'
gülümsüyorum seni saklarcasına..
'hiç' diyorum 'gözüm dalımış öylesine, hiçbirşey düşünmüyordum.'
