23 Haziran 2010, Çarşamba
saat: 13:34
Akrabalarımın büyük çoğunluğundan nefret ediyorum. Sevmeme falan değil bu nefret. Mesela dayım ve yengemin 150 kilo olmaları o kadar mutlu ediyor ki beni. Bu sayede ömürlerinin kısaldığını, bir şekilde sürüneceklerini düşünüyorum. Bunları düşünürken hiç vicdanım sızlamıyor. Pek çok kişi için psikopat hayallerim var ama hepsi doğal şekiller de 'sona' ulaşıyor, yani hayallerimde. Mesela ruh hastası teyzemin çocukları onun lanetidir; ne yapsa onlarla mutlu olamayacak. Bir şekilde hayal kırıklığı baki. Onun böyle olduğunu bilmek beni mutlu ediyor.
Dark Side pek yoğun bu aralar. Affetmeye daha var.
