24 Haziran 2010, Perşembe
saat: 11:09
kmseye guvenmiyorum ve buna ragmen hep inanilacak guvenilecek birilerinin oldugu inanci ile yasiyorum.. tezatlik burda basliyor.. insanlara sans verme durumum hic degismiyor, herkesi iyi gorme hallerim hep ayni. bu iyimserlik nerden geliyor bilmiyorum ama iyimser yanlarimi seviyorum.. sanki hayatin bende degistiremedigi bir ozellik bu, aptalca ama sevimli , dusuncesizce ama duygulu seyler..
bugn siradan bir gun, hic bir anlami yok benimicin, haziran ayi bitiyormus temmuz basliyormus vs vs.. dun oldugum yerdeyim bugun de, yarin icin planim yok, ama plan yapma istegim baki. degisik bir seyler diyorum sonra da hani sen durulup oturucaktin diyorum. ama henuz o noktada degilim. yasim geciyormus , kariyerim gidiyormus , para gerekiyormus butun bunlarin hepsini elimin tersiyle bir kenara aticak yurege sahipken , ve bir isik gorme inanci bu derece buyukken yine de kendimi kaptirmadan dun oldugum yerde olabiliyorsam evet ben kalbimin konfigurasyonunu bozmusum demektir.
dun tv de onu gordugumde, leman samin sarkisi geldi aklima, hic tanimadigim birine sirf ona benziyor diye gozlerim doldu.
son zamanlarda gozlerim ne kadar da cok doluyor oysa, sehit haberlrine, kuresel haberlere, etraftaki gurultuye.. hep bir aglama hallerindeyim. bi aglasam , soyle hickira hickira , bana bir sene yeter ama malesef kendi gucumu asacak bir eyler gerek .
gurultuden cok bunaldim..
su bayram tatili planimin olmasini istiyorum, olacagina da inaniyorum.. bir teknede 7 gun kafa dinlemek benim ilacim olucak.
icimden bir his diyor ki hayat sandigin kadar adil degil, ben de zaten adil bir oyunda yenilip kendimi kotu hissedecegime adil olmayn yenilgiler alip bahaneler uretme yanlisiyim..
sessizligim yetmiyor disardaki gurultuyu susturmaya, ama galiba ben sevdim siradan bir yasanti icinde debelenmeden yasamayi.. kalayim en iysii buralarda, istanbul icin hic gucum yok..
