25 Haziran 2010, Cuma
saat: 20:20
Anlatacak çok şeyim var ve ben nerden başlasam bilmiyorum.Böyle olunca da hiçbir şey yazamıyorsun doğal olarak.En iyisi acele etmeden, yazacaklarımı önümüzdeki günlere yaymak olacak galiba :)
Şu aralar yine hiç sevmediğim bir durumla karşı karşıyayım.Fazla önemsemiyorum aslında ama yine de beni huzursuz ediyor.Konuyu ayrıntılarıyla alatmayacağım ama durumu bir cümleyle ifade edebilirim: Amirim; evli ve çocuklu ve bana asılıyor.Beni sinir eden durum ise istediğim tepkileri verememem.Çünkü bariz şekilde yaptığı bir şey yok bu durumda verdiğim her açık tepki beni sçlu duruma düşürecek ve yakında buralardan gitcem nasılsa arkamda büyük bir dedikodu bırakmanın bir anlamı yok. Allah'tan zeki bir adam ve üstü kapalı zekice laflarla O bana asılırken ben de onu bozacak cevaplar veriyorum.Bir de aptal olsaydı cevaplarımın neree gittiğini anlayamayacaktı ama bunun bir dezavantajı da var.Bu durum sanırım adamda daha da çok merak uyandırıyor.
Az kaldı, çok az kaldı.Bir daha adamın suratını bile görmeme gerek kalmıyacak.Gidiyorum, hayallerime ulaşıyorum sonunda.Yıllardır beklediğim taşınma işlemini sonunda gerçekleştircem :)
saat: 20:34
Eklemeden geçemiyeceğim! Neden evli erkekler karısını, çocuğunu hiç düşünmeden güzel bir kadın gördüklerinde sanki haklarıymış gibi asılabiliyorlar? Bu nasıl bir midedir, nasıl bir ahlaktır! Yıllardır anlayamadım ben bu kişileri, midemi bulandırıyorlar.Üstelik o kadar çoklar ki! Bütün erkeklerden nefret etmemek için zor tutuyorum kendimi!
