26 Haziran 2010, Cumartesi
saat: 07:41
Yaşadığımızı sandığımız, aslında sürekli yıkıntılarını
toplamakla
uğraştığımız bir sevgiyi sürdürmeye çalışmışız. Hiç yanılmam sanmıştım,
sonu ne olursa olsun... Ama yıkıntılar arasında sevgiyi yaşayamamaktan
yoruluyormuş insan,ve her geçen gün kendimizi de yıkıntılar arasında
kaybediyormuşuz belki de hiç farkında olmadan......
Herkes sevginin
fedakarlık istediğini söylese de fedakarlık için sevgiyi yaşamak
gerekiyormuş, yaşanılmayan için fedakarlık yapılmaz...
Ama öğrendim artık aşk yaşanıldığı sürece vardır. Sen yoksun, ben yokum..
O zaman aşkın olmasını da beklemiyorum artık. O da olmasın artık...
Sürekli
Yıkık bir sevginin yıkıntılarını toplamakla uğraşma.. Hiçbir zaman
yıkılmayacak bir sevgi için savaşını ver...ben bu savaşta yenik düştüm.
Ama..
Ne kadar yenik düşsem de, ne kadar üzülsem de güzel yanları da vardı seni
yaşamanın, tabi yaşadığım kadarının.....
Seninle
yaşanılan ilkler güzeldi, bazen acıtsa da seni özlemek güzeldii, birbirimizin
yanında olamasak da beklemek güzeldi, gerçekleşmeyeceğini bile bile
kendi dünyamızda sıra dışı hayaller kurmak güzeldi, en güzeli de uzun
bir zamanı kısa kısa yaşamaktı. ve seni tanımak da güzeldi....
