26 Haziran 2010, Cumartesi
saat: 23:01
insanlarin heyecan duyduklari kisilerin de onlar icin ayni anda heyecan duymasi cok mu zor bir realite ?
ya da eskiden oluyordu da yas 30 olunca mi olmuyor anlamiyorum ki..
kalbimin atmasi hep zamansiz ve yanlis kisilere karsi mi olucak ?
sonra baska bir sey daha var kafamda, bu guven meselesi , eskiden insanlara guvenmek cok kolay olurdu, ya nedense kimseye guvenmekten cekinmezdim ben..
simdi ise hersey degisti. yasadiklarimdan olsa gerek insanlar bana yalan topu gibi geliyor, her hareketin altinda bir anlam ariyorum..
hayat cok zorlasti be gunce, eskiden deli dolu heyecanliydi , simdi ise az duragan ve anlamsiz..
herkesle ayni seyi konusuyoruz, ama o deli cesaretim yok artik sanki.. icimden bunca duzen isterken nasi kendimi ordan oraya suruklerim ki..
ustelik askin olmadigina inancim bu denli gucluyken nasil olur da asksiz yasantimdan bunca kolay vazgecebilirim..
cok zor.
icimden gecenleri anlatmak da cok zor, su gece , yani su an an neler hissettigimi bir bilsen gunce.. o kadar cok istedigim sey aslindabir hayal. bi hayale inanmak istiyorum bir hayalin gercegim olmasini istiyorum.. sebebi de hic bir sey degil. sadece gercegimin olmamasi belkide :(
en yakin arkadaslarimi goruyorum ask icin beni bile silebiliyorlar,,aciyorum onlara egil kendime, ben kimseyi sevmemisim demek ki bugune kadar, bundan sonra da bunyem kaldirmaz gibi geliyor ya neyse..
ben yatayim sacmalamak icin oldukca gec bi saat
