27 Haziran 2010, Pazar
saat: 02:09
ŞATHİYE 4
Daha 10 dk vardı maçın bitmesine ve henüz galibiyet golünü atmamıştım. Rakip kaleye durmadan saldırıyorduk. Her hamle ilk saniyesinden son bitimine kadar yaşanıyordu. Bağrışlar ahlar hadiler olmaz böyleler. Yek ahenk topun peşinde heyecan dalgasına dönüşüyordu. Bu maçı mutlaka almalıydık. Ve ben mutlaka gol atmalıydım. Koşmalıydım. Daha düzgün vurmalıydım. Yırtılan yanlarını dedemin balmumuyla sağlamlaştırdığım iple dikmiştim esem ayakkabımı. Hakkını vermeliydim. Son 9 dk son koşş malıyım. Evet koşarsak yetişiriz akşam 5 otobüsüne. Hem 302 v6 otobüzleriymiş bu yolda çalışan. İçi sıcacıktır. 6 gibi sivasta oluruz. Sonra sınava gireceğin okula gidip bir bakarız. Sakın kağıtlarını kaybetme. Elini ikide bir sokup çıkarma şimdi düşüreceksin her şeyi. Üşümez az kaldı zaten asvalta.
Tanrım neden tüm tozlu yollar mutlaka bir asfalta çıkar. Neden bir maçın son 8 dakikasından daha önemlidir bir çocuğun 10 yaşında öğretmen okulu sınavlarına girmesi. Neden ellerim üşürken cebimde sınav kağıtları güvendedir. Dedem neden elimi hiç bırakmayacakmış gibi sıkıyor. Sigarayı filitresini kırıp içiyor. Son golü kim atmıştır tanrım.
Aşağıdakilerden hangisi Türkiye sınırları içinde doğmayan nehirlerimizdendir? Yazları tozlu kışları buzlu yollardan yürüyüp şehre okumaya gelen çocuk türkiyenin hangi yerindendir. Hangi dağ elimizde demirlerle çiğdem navruz topladığımız tepelerden daha büyüktür. Köyümüzün üç tarafını çevreleyen kayalar hangi yer yüzü şekillerine girer. Bir çocuğun hiçbir zaman son 8 dakikasını oynayamayacağı maç için hakem ne kadar uzatma verir. Zil çaldıktan sonra kalemimi hemen bırakmasam kaç sorum yanlış sayılır. Neden şimdi esem ayakkabılar yok tanırım 2 numara büyüğünü aldığımız ayakkabıların yerini neden iki beden büyük kıyafetler aldı.
Oğlum sakın bizi üzme. Oku adam ol. Yoksa bize ne derler. Gitmiş de okuyamamış serseri olmuş derler Allah korusun. Benim rahmetli babanın yüzünü kara çıkarma. Rahmetli babamın yüzü nasıl bir şey tanrım. Ne zaman düşünsem hiçbir şey gelmiyor aklıma. Elime her kalemi alışımda tüm çizgilerini unutuyorum resmimin. Oğlum fırçan sulu boyan nerde? Sen böyle mi gireceksin sınava? Off siz beni deli edersiniz. Bir de sanat neden bu ülkede ilerlemiyor diyorlar neden ilerlesin efendim ben aklı başına gelsin diye resimden eylüle bırakıyorum o elinde bir kalemle sınava geliyor. Al şu sigara filtresini şu yan masadaki sulu boyayı çiz vazodaki çiçekleri. Dedem de mi resimden kalmıştı bu yüzden mi sigaralarının filtrelerini kırıp içiyordu. kalemle değil de suluboyayla çizince çiçekler daha mı çiçek oluyorlar tanrım. Bir çocuğun baba resmi çizememesi neden eylüle kalmasına sebep olur. Oysa maçın bitimine daha 8 dakika var. Ne yüzler sığar tanırım hiç atılmayacak olan gol pasının arkasında koşarken bir rüyada babamı görsem.
Kemal babasından 32 yaş küçük kemalle babası kemalin 6 aylıkken öldü. . Şimdi kemal 37 yaşında babası kemalin kaç yaşındadır.
Tanrım bazı soruların cevabını hiçbir dört yanlış silemiyor.
Oysa şöyle bir vursaydım arkası demdin mumlu ipiyle dikilmiş esem ayakkabımla topa bütün içimde boş resimler bir bir kaleme gelir miydi. Çocuk ellerimden dedem yerine bir resim… son on dakikada gol olsaydı tanrım!
