04 Temmuz 2010, Pazar
saat: 01:05
Gökhanımla güzel hayaller kurduk geldik. Dedik gideriz izmire ev tutarız beraber. Düşünsene günlük biz gökhanla dışarı çıkmışız benim arabayla kızlar arıyor falan "aşkım neredesiniz hadi gelin,gelirken domates,biber alın menemen yapıcaz" diyorlar,gökhan da diyor bana "hadi olm kızlar sikecek ebemizi" gelirken 2 de ekmek alın diyorlar.
Yemeğimizi bitiriyoruz hadi diyoruz bu akşam dışarı çıkarıyoruz sizi,geziyoruz karşıyaka,bornova(valla bir buraları biliyorum inan başka yer bilsem onları da yazarım ha bir de urla'yı falan duydum da gitmedim hiç)
Hayat bize güzel amına koyim. Ev var,para var,araba var,sevdiğimiz kızlar yanımızda. Yani bir kere sevdiğin insan senin için mutfağa giriyor ya. Onun sevgisiyle,emeğiyle pişen şey ne kadar büyük birşey günlük...
Bir kere böyle gezerken arayıp sorması bile insanın ne kadar hoşuna gider. Seni özleyen,seven birisinin varlığını bilmek...
Beraber deniz kenarında oturup gözünün içine bakarak seni seviyorum demek yeter bana...
Ama işin komik tarafı ne biliyor musun günlük;ne biz izmirdeyiz,ne benim arabam var ve ne de sevgilim var :) hatta ihtimaller bile dahilinde olan birisi yok.
İnsan umudunu kaybetmemeli ama günlük,umudunu kaybettiğin zaman ölüsün. Ben hayatı bir gün yaşayacağım. Yüksek lisansta olmasa doktorada yaşayacağım.
Yapıcam lan bunları.
geç fark ettim taşın sert olduğunu.
su insanı boğar,ateş yakarmış!
her doğan günün dert olduğunu,
insan bu yaşa gelince anlarmış...
