06 Temmuz 2010, Salı
saat: 13:22
dun annem telefonda anneannemle konusmasini anlatiyordu, anneannem diyormus ki , keske evlenseydi bu kiz bi cocugu olsaydi, sonra bosansaydi cilginliklarina devam etseydi ama en azindan kucagimizda bi torun olurdu , diyormus :))
ben de guldum once , hatta anneannem ile ayni dusunuyorum yapcam bi tane merak etmesin dedim.. ama uzulmedim desem yalan olur.
dusunuyorum da 2001 yilinda hayatimdaki adam ile evlenmis olsaydim buyuk ihtimal 23 yasinda bir cocuk sahibi olurdum. o beni gercekten oldurmeden evvel bosanmis olsaydim 24-25 yasinda hayata nasi adim atardim bi cocuklu hic calismamis bir kadin olarak, su an bulundugum noktada olabilir miydim. sanmyorum, dunyada hic bir yere gidememis olurdum, hic bir sey gormemiz, ne simdi yaptigim sporlari yapiyor , ne de simdiki zevklerimi taniyor olurdum. cocugumun gelecegi icin endiselenen , calisan para kazanmaya calisan, ayni zamanda da cocuguna babalik yapicak bir adam hayali kuruyor olurdum..
yok ben bu hayali begenmedim. sanirim her zamanki icimde tek dogru var o da iyi ki zamaninda M. ile ayrilmisim. iyi ki bu karari vericek kadar cesur olmusum. hayatta yaptigim en dogru seydir bu. gelelim cocuk mevzusuna :) arkadaslarim , yasi gecmis olanlar, 40 a kadar yolu var endiselenme diyorlar, ama en azindan bu ara bi cocuk sahibi olasim var. mesela isten ayrilsam once hindistani kesfetsem sonra guney amerikaya gecsem orda cocuk yapip geri gelsem :) 2 sene sonra anneannemin kucaginda bir ufak ispanyol tohumu olabilir :P tobe yaa ne diyorum ben.. ben ailesiz cocuk istemezdim eskiden artik direk kendi zevkim icin cocuk istiyorum galiba :(((
hayat beni sasirtip scmaliklarimdan arindirmali yoksa sonumu iyi gormuyorum
