07 Temmuz 2010, Çarşamba
saat: 11:12
cok da uzakta aramamak lazim hatalari, hepsi icimden gelen hatalar.. herkesi ama istisnasiz herkesi once +1 sayiyorum.. neden saf miyim ben yoksa cok mu guveniyorum kendime.. sanrim kendine guvenden zarar gormek bu olsa gerek, zaman kaybi.. insanlari olabilirdiler ile hayatima sokup o degerli zamanimi harciyorum..
cok sey de degil ki beklentim, ben acigim netim, herseyi gosteren cam bir kavaozun icinde basit undefined bisiyim. bakmasini bilmek gerekmiyor gormek icin, sadece anlamak gerekiyor , kabul etmek.. oysa herkes karanliga sakliyor gorunmemesi gereken yanlarini, ilgincmis gibi, matah bi bokmus gibi kivrandiriyor karsisindakileri.. sonra an geliyor gunes actiginda ortaya cikan seyi ne ben kabul edebilirim ne de karsimdaki o utancla yasayailir.
oldugu gibi olmak ne zor zanaatmis, ve benim ne buyuk bir sanatim varmis simdi anliyorum. kendim oldugum icin kendimi daha bi seviyorum, ve kendisi olamayan, oyunla alavere dalavereyle bisiler olmaya calisan insanlardan gercekten cok sikildim. ole bole degil.. insanliktan sikildim..
bu yuzden gidesim geliyor ya..
diceksin ki yok mu gittigin yerde bunlardan, vardir elbet ama en azindan benim bildigim turden degillerdir diye umuyorum. kaliplasmis seylerden bunaldim, beni sasirtacak insanlar ariyorum..
mutsuz oldum simdi , dusuncemde mutsuzum..
