10 Temmuz 2010, Cumartesi
saat: 15:50
artık onunla aramızda bu kadar uçurum olması beni çok üzüyor... hem de çok üzüyor.. iki derttaş,arkadaş,candaştık biz.. ne olursa olsun "biz" vardık..ayrı fıtralarda olsakta acılarımız,gözyaşımız,sevinçlerimiz ortak olurdu..
şimdi ise;
o kadar ayrıyız,o kadar uzağız ki birbirimize.. mekan olarak yakın,ruh,duygu olarak çok uzağız..artık elimi uzatıp tutsam da bedensel olarak tutuyorum..ruhuna uzanamıyorum.. o da benimkisine.. çok şeyler yaşadık.. çok badirelerden geçtik.o beni bıraktı, ben onu tuttum..ne olursa olsun"can'dır" dedim.. ama artık tükendim..herkes tükendi..
bu hale gelmemiz acının da ötesinde... kahrolmamak elde değil...umarsız davranıyorum ama herşey o kadar umrumda ki...ama zaman geçtikçe,sabır tükendikçe destek yerine köstek olmaya başladığımın farkına vardım..
yapacak hiçbirşeyim kalmadı..bir "ben"vardım,bir"biz"vardık.. ama yok oluyoruz abla..biz böyle değildik..ne olur eskisi gibi olsak..canımı veririm sana.. ama artık sana el uzatacak,seni taşıyacak kadar gücüm yok..
buna mahkum muyuz? ne olur sen tutsan.. eski boncuk olsan sen..herşey düzelse...................................
