13 Temmuz 2010, Salı
saat: 01:00
bazen hayattan nefret eder gibi oluyorum. kendimi asla istediğim yerde değil hep istediğim yerin kat kat altında görüyorum ama herhangi bir kavgam yok bu durumla ilgili. tamamen iradesizlik ve ayran gönüllülükten kaynaklanıyor ve ben buyum. bu kabulleniş içimde nefret oluşumunu engelliyor. istesem de kendimden nefret edemem ki. bir insan aynı anda 56 dala ayrılırsa asla bunlardan birini seçemez. seçemediğinde ilerlemek de zordur bilirsin ya.
ama bu değil ki. herkes çılgınca destek oluyor herkes ve ben önüme gelen şansları ayağıma gelen fırsatları aaay yorgunum diye miskin bir kedi edasıyla itiyorum.
kızım zayıflıyordum, yaptığım rejim değildi ve inanılmaz güzel besleniyordum. sağlıklı hissediyordum. kilo verdim lan 4 kilo gördüm yani bunu 2 haftada. sonra naaptım aayh amaaan dedim. buna bile aman dedim ve 1 haftadır olabilecek en sağlıksız yaşam şeklini benimsedim. kendimi sevmemek mi yoksa hayvanlık mı? Sanırım ikincisi çünkü kendimi seviyorum ama atarım çabuk geliyor çabuk sönüyor.
adam olucam olmasına da, biraz daha burnum sürtülecek gibi.
şimdi yıkansam mı yatsam mı. iksini birden yapmak istiyorum ama, halim yok
