15 Temmuz 2010, Perşembe
saat: 15:50
Şaka gibi...
Bir şeyler bir kaç gündür iyi gidiyor.
Anlamıyorum bakalım arkasından ne çıkacak? Ama genelde hep böyle oluyor evdekilerle hep benim istediklerime onay veriyor gibi görünüyorlar sonunda onların dedikleri oluyor.
Yine bir dönüm noktasındayız galiba ben diretiyorum ist e iş bulacağım diye, onlarda karşı çıkmıyorlar ama başka yerlerin puanlarını söylüyorlar. Tabii puanım çok düşük gelirse hepimiz havamızı alacağız fakat hayırlısı.
Neler olacak yine belirsizliklerle dolu bir dönemdeyim. Açık öğretim sınavlarına çalışmalıyım fakat bir türlü niyetlenip başlayamadım.
saat: 15:50
Açıkçası korkuyorum. Bundan yaklaşık 5 yıl önce daha rahattım bir şehir seçerken ve orada yaşayabileceğime dair. Hayata karşı daha fütursuzca anlatabiliyordum yapacaklarımı... Şimdilerde kırgın, yorgun ve yaşlanmış hissediyorum kendimi.
Yüreğimdeki yaraları sarmış, iyileştirmişken tekrar açılmalarından korkuyorum. Yeni bir şehir, ailemin yanımda olmayışım, savunmasızlığa delaletmiş gibi geliyor. Bana ulaşılmaması için ördüğüm duvarları alçaltmama, kapılar açmama sebep olacak sonrasında yaşadıklarımdan dolayı bir kat daha duvar, güvensizlik, insanlıktan soğuma...
Ailemin yanındayken bütün yanıma sokulanları geri püskürtebildim. Böyle yazınca şaka gibi oluyor ama bu yıl değişik bir yıldı. İltifatlar, deneyenler... komikti yani. Bilmiyorum bekli de yanlış anlamışımdır. Yani fark eden bir şey olmaz ama evde olmak, yalnız olmamak böyle durumlarda daha sağlıklı karar vermesini sağlıyor insanın sanki. Sağlılık derken hiç ihtimal vermeyip düşünmüyorsun bile işte:)...
Aman ya kendimi bundan önceki dört yılda ailem yanımdaydı sanki hallederim bu tür sorunları. Ama atanmazsam geçim derdi var o en zoru işte, öğrenciyken de öyle idi. Büyük şehrin aklımı kurcalayan en önemli yanı.
