15 Temmuz 2010, Perşembe saat: 18:36 Canım o kadar çok acıyor ki, herkesin canını acıtmak istiyorum etrafımdaki. ahh, etrafımda mı yazmışım? etrafımda kimse kalmadığını unutmuşum bir an, ne kadar komik ve ironik.. sabahtan beri içtiğim bira ve sigaraların karnımı doyurduğu gibi, gözümden düşmelerine izin verdiğim yaşlar da ruhumu temizledi biraz aklımın karışıklığıyla kirlenen duygularımdan.. bugünlük avuçlarımda sadece öfkeyle bezenmiş nefret kaldı.. inanılmaz öfkeliyim. o kadarki bunca zaman kırılan her bir parçamın acımasızca saplanarak kanattığı ruhuma ya da tenime dokunan her şahsiyet tek kelime ettiği an dilim aracılığıyla cehennem ateşiyle kavruluyor. üzülüyorum ama elimde değil, canım acıyor. nasıl olsa anlayamıyorlar.. gerçekten kaçıp uzaklaşmak istiyorum, dayanamıyorum artık ne kendime, ne hayatıma, ne de insanlara ve hayatlarına.. ne kadar yanlış tercihler yapmışım, uyaran olmadı. artık çok yorgunum ve dönüşü yok hiçbir şeyin.. düştüğüm yerde çöküp kaldım iyice, eve nasıl kalkıp gideceğim bir fikrim de yok. neyseki güzel esiyor.. neyseki müzik var. neyseki.. there she goes.. fou