16 Temmuz 2010, Cuma
saat: 16:31
beynimin içinde bana haykıran sesler
işimi ailemi ve çok önemli olmasada onu ihmal etmeme sebep oluyor farkındayım
kendimi her toparlama çalıştığımda ve kendime direndiğimde savaştığımda sanki sınanıyormuşum gibi hep aynı yola çıkıyorum
bu beniyoruyor
sıkıyor
acıtıyor
kurutlamıyorum bu saçma sapan durumdan
ne kötü ne garip ne acı ve nedkar boş aslında
imkansız olduğunu bilirsin bazı şeylerin sen bilirsin o bilir onlar şunlar bunlarda bilir üstelik
ama bile bile yinede engel koyamazsın kendine
habibenin dediği gibi
bunca zaman ileriye attığım adımların hepsini bir anda geri aldım
bu beni dibe sürükleyendi işte
ve bu yüzden farkında olmadan kendimi başka bir kaosun içinde buldum
bu işin en kötü ve en dip noktası
işler yoğun takip etmem gereken yetişmeme gerekn birsürü şey duruyor önümde
ve aptal ben hala oturmuş bakınıyorum şirketin duvarlarına
akşama iş yemeği var kayılmam gerekiyor
işin kötü yanı
müşteriyle konuşucam teklife bile bakmadım hala
belkide aslında en doğrusu herşeyden uzaklaşmak hatta evlenmek çoluk cocuğa fialan karışmak
avrupa konutlarımı neymiş nebiliyim belki yeni evim orası olur evlenince
gerçi denizi görmeye alışkınım ben alışmak zaman isterde
neysee ya şakası bile hoş dğeilmişşş ııı çıkkk vazgeçtim
en iyisi ben ırağa gidiyim nasolsa ordaki proje bir sene sürücek
ee tama işte bi sene giderim arada ist gelirim filan
öylee bi uzaklaşırımm
ayyy yokk bundanda vazgeçtimmm
günce bak sana bunları yazarken hepsi aynanda düşünüdğüm şeyler oldu
düşün yani halimi bide aynada evi ayanda geleceği aynada kardeşimi düşünüyorum
sana bunları yazaren kulaklıktan kardşeimle konuştumm
tamam son
the ent özgüüüü kaçtı hatta uçtu
